پاتوبلاگ

چيزي كه آدم رو پير مي كنه، گذر زمان نيست، حرف نزدنه.مگه آدم چقدر مي تونه حرف رو حرف بذاره و بريزه xa0توي خودش؟ كلمه روي كلمه بچينه و شهر و كوچه هاش رو بالا پايين كنه؟ آدم هر چقدر صبور، هر چقدر توو دار، يه جايي بالاخره كم مياره. يه جايي مي بيني خسته اي از اين خودت و خودت بودن، از اين بي شنونده بودن.مثل آدم در حال سقوط، دست ميندازي كه فقط پيداش كني.. در حد دو كلمه.. در يه سلام و خداحافظي ساده، در حد اينكه فقط به خودت قوت قلب بدي كه آروم باش، يكي هست.اينكه مثل اسپند روي آتيشي، اينكه هر بيست ثانيه ي...

ادامه مطلب