پاتوبلاگ

چيزي كه آدم رو پير مي كنه، گذر زمان نيست، حرف نزدنه.مگه آدم چقدر مي تونه حرف رو حرف بذاره و بريزه توي خودش؟ كلمه روي كلمه بچينه و شهر و كوچه هاش رو بالا پايين كنه؟ آدم هر چقدر صبور، هر چقدر توو دار، يه جايي بالاخره كم مياره. يه جايي مي بيني خسته اي از اين خودت و خودت بودن، از اين بي شنونده بودن.مثل آدم در حال سقوط، دست ميندازي كه فقط پيداش كني.. در حد دو كلمه.. در يه سلام و خداحافظي ساده، در حد اينكه فقط به خودت قوت قلب بدي كه آروم باش، يكي هست.اينكه مثل اسپند روي آتيشي، اينكه هر بيست ثانيه يكبار گوشيت رو چك مي كني، اينكه آدم به آدم خيابونها رو مي گردي تا پيد...

ادامه مطلب